VUGHT ROUWT, VLOEKT, SCHREEUWT EN HUILT

'HET LAATSTE CONCERT VOOR DE VAKANTIE'

Peter de Knegt en Hans van Soest
VUGHT


De klapdeuren van het dorpscafé‚ aan het marktplein zwaaien open. Rode verdwaasde ogen kijken op. ,,Eugene en Frank waren er ook bij,'' stamelt de lijkbleke nieuwkomer. Vloeken, tieren en het wanhopig huilen van voorgoed verlaten familie en vrienden vullen het stamcafé‚. ,,Verdomme, verdomme, die‚ ook al. Die jongen was pas 19. Dit is gemeen, dit mag niet, dit kan niet waar zijn.'' Verslagenheid en woede. ,,Frank heeft me nog trombone leren spelen.''
Het is dinsdagmorgen 01.30 uur in Vught, het Brabantse dorp dat vanaf maandagavond nooit meer hetzelfde is, vermorzeld onder de plotselinge dood van dorpsgenoten en tientallen bekenden. Vrienden voor het leven. De werkelijkheid is ook nu veel platter en gruwelijker dan welke fictie ook. Op het door verlaten dorpsplein schittert de koepel van de muziektent in het licht van de straatlantaarns. Leger dan leeg is het toneel waarop onlangs nog de fanfare van de landmacht zichzelf de hemel inblies. ,,Die jongens en meisjes konden er wat van.''

SNOEPREISJE
,,En dan te bedenken dat onze Fons tot voor kort nog in die fanfare drumde. Hij had er ook bij kunnen zijn.'' De vrouw aan de bar stokt. Dikke ogen. Het halflege glas voor haar wiebelt ze heen en weer. ,,Iedereen wilde mee op dat snoepreisje'', bromt de barkeeper met ingehouden stem. Sommigen hadden al een vakantie geboekt en baalden dat ze niet meekonden naar Italië. In café‚ Modern, de stamkroeg van het Fanfarekorps Koninklijke Landmacht, valt het weer stil. Er valt niets te zeggen. Dan galmt er weer een wanhopige vloek, in het niets. Omhelzingen en vooral veel tranen. ,,Ik klamp me vast aan de hoop, ik weet dat het onzin is, maar verder heb ik niets.''
In de dorpsgemeenschap van Vught is een gat geslagen. Het fanfarekorps van de landmacht is niet meer. In oktober gaven ze hun eerste concert in Vught. Uit de moeizame, door bezuinigingen gedwongen fusie tussen het muziekkorps van de Limburgse Jagers en dat van de Genie was uiteindelijk een prachtige harmonieuze eenheid ontstaan: een kleine veertig man op conservatoriumniveau. Ze repeteerden in het Vughtse muziekcentrum De Speeldoos. De concerten waren altijd afgeladen. De leden van het korps tekenen voor vier jaar bij Defensie om zich op het hoogste niveau in muziek te bekwamen. Daarna krijgen ze vaak een plekje in een orkest ergens in het land.
Ook aan de poort van de Lunettekazerne net buiten Vught, waar de jongens en meisjes van het fanfarekorps gelegerd waren, hangt een rouwsluier over de heldere nacht. Familieleden komen met gebogen schouders de poort uit. Elkaar ondersteunend, huilend. ,,Laat ons alsjeblieft met rust, alsjeblieft.'' Een militair rijdt in de vroege nacht naar huis. ,,Kapot meneer, laatst heb ik ze nog horen spelen. Ze waren allemaal nog zo jong. M'n dienst is al uren afgelopen, maar verder is er toch even niets meer.''

VAKANTIE
Het vijfdaagse uitje naar het concours in het Italiaanse Modena was het laatste optreden dat de musici dit seizoen zouden geven. ,,Het laatste concert voor de vakantie.'' De vrouw in het café‚ laat de tranen stromen. ,,Het allerlaatste concert ja, onbegrijpelijk.''
In een betrekkelijk kleine gemeenschap als Vught, met z'n 25.000 inwoners, lijkt iedereen elkaar te kennen. Nog maar nauwelijks was het nieuws van de ramp bekend of de familieleden, vrienden en bekenden zochten elkaar op: in het café‚, in de kazerne of in het inderhaast ingerichte opvangcentrum op het vliegveld. Vught, gelegen onder de rook van Den Bosch, bestaat tegenwoordig vooral uit nieuwbouwwijken, maar de authentieke dorpskern is er nog steeds. Het plaatsje was tot nu toe vooral bekend door het Nationale Monument van het kamp Vught, dat onlangs meerdere malen werd beklad. En de zwaar bewaakte gevangenis natuurlijk. Negen kerken, waarvan vijf katholieke, geven het dorp zijn religieuze gewicht. ,,Gelukkig, gelukkig geloven we nog, al is het op zijn Brabants.''

SPUGEN
,,Het is gemeen'', zegt een jongen in het café‚ tegen zichzelf. De televisie staat aan in de hoek. Op de lokale kabelkrant worden de eerste twee namen vrijgegeven van de Vughtse slachtoffers. Gevloek. Iemand spuugt naar het scherm. Nog niet eens alle nabestaanden zijn al ingelicht. En morgen, morgen staat de hele internationale pers voor de deur. ,,Laat ons alsjeblieft alleen, alsjeblieft. Er zijn hier mensen die een broer, een zoon, hun geliefde verloren hebben.'' De Vughtenaren willen met elkaar rouwen. Rust willen ze.
De telefoon in het café‚ blijft rinkelen. Iedereen kent de 37 jongens en meisjes van de fanfare die mee waren. Ze traden regelmatig op in het dorp. Waren geziene leden van de carnavalsvereniging, maten, vrienden. Hoop op overlevenden is er niet. ,,Nu al 32 doden en de rest zwaargewond. Ik ben een realist'', mompelt de man achter de bar.
Wie van de 37 muziekanten de ramp heeft overleefd, is ook vroeg in de ochtend nog niet bekend. De identificatie van de stoffelijke overschotten is nog niet afgerond. Bovendien is een gedeelte van het korps niet per vliegtuig, maar per auto vanuit Italië naar Vught teruggekeerd. Inmiddels hangen overal in het dorp de vlaggen halfstok. De pastoors beraden zich op een eventuele rouwdienst in Vught en ook het gemeentebestuur overweegt actie. Woensdag moet een herdenkingsdienst op het vliegveld - vlakbij de Hercules die er als een neergestorte vogel bijligt - de collectieve rouw een plaats geven.


VLIEGRAMP; OOGGETUIGE
OOGGETUIGE VLIEGRAMP

Peter de Knegt
EINDHOVEN


,,Het was vreemd. Ik hoorde geen klap, maar zag wel een enorme steekvlam en daarna veel rook.'' Soldaat Patrick Salomon uit Schaesberg is een van de weinige ooggetuigen van de vliegramp met de Hercules. Op weg naar huis besloot hij met een vriend bij het vliegveld Welschap te stoppen om even naar de vliegtuigen te krijgen. Hij zag de Hercules C-130 vanuit het zuiden het vliegveld naderen.
,,Het toestel hing al raar scheef. Ik dacht dat halen ze nooit!'' Ook andere ooggetuigen vonden het toestel 'vreemd' doen bij de landing. Twee zweefvliegers op Welschap zagen de Hercules, vlak voordat die neerstortte, een steile dalende bocht maken op ongeveer 150 meter hoogte.
Even later viel het toestel op het vliegveld. ,,Het vliegtuig veerde omhoog net alsof de piloot aan het doorstarten was,'' zegt de in Oirschot gelegerde man. ,,Het toestel maakte een kwart slag in de lucht en stortte achter de bomen neer.'' Meteen volgde een enorme steekvlam. Daarna alleen nog maar rookwolken. ,,Een explosie heb ik niet gehoord. Ook geen brand gezien,''aldus de aangedane Salomon......
lees meer ››
‹‹ terug naar het overzicht