ANITA WITZIER

‘IK ZAT BIJ MEZELF ONDER DE PLAK'

Pas toen ze ziek werd, leerde ze zichzelf kennen. ,,Ik wilde altijd 'de perfecte alles' zijn en had een laag gevoel van eigenwaarde''. Voor het eerst in haar leven is de KRO-presentatrice Anita Witzier (40) ,,best trots'' op zichzelf.

EINDELIJK GOED GENOEG

Door Monique de Knegt

BLARICUM (GPD) - Thuis kwamen streng-hervormde mannen van de kerkenraad bidden voor het heil van de dochter van begrafenisondernemer Willem Witzier. Niet dat er iets mis was met haar, want bidden deden de ouderlingen uit Groot-Ammers in alle gelovige gezinnen uit het dorpje aan de Lek. ,,Als de theeketel begon te fluiten kneep ik er tussenuit''.
Blote voeten onder een vastgesnoerde katoenen broek. De blouse is nonchalant dichtgeknoopt. Strak lichaam en stralende lichtblauwe ogen die zich niet laten lezen. Eén been op tafel, sigaretten bij de hand. Stoer en kwetsbaar tegelijk. Drie, vier keer in de week traint ze haar lichaam op de sportschool om het hoofd leeg te maken en elke vezel in haar lijf te voelen. Maar ze rookt ook, drinkt, verslindt boeken en vindt troost in chocolade.
,,Dit is een verwarrende periode in m'n leven. Ik voel me heel sterk, maar soms ook zielig. Omdat ik er alleen voor sta, omdat ik meen dat niemand me aardig vindt, omdat ik een ziekte heb, om hoe het was of hoe het had kunnen zijn, om alles wat ik kan bedenken. Natuurlijk zijn er in het leed van de wereld veel ergere dingen, maar ik moet het hier en nu doen. Mag ik zo nu en dan ook een potje janken?'' De gebeden van de kerkenraad zijn niet verhoord. Anita Witzier lijdt aan reumatische artritis, is niet gelukkig in de liefde en 'gelooft dat ze gelooft' dat het na dit leven niet over is. ,,Anders is het zo'n kille bedoening''.
Als meisje zat ze op gymnastiek en op zondag mocht ze zelfs gaan zwemmen van haar ouders. Maar ze ging ook naar de school met de bijbel, bezocht trouw de catechisatie en hoorde in de kerk hel en verdoemenis prediken. ,,Ik heb veel meer van het calvinisme meegekregen dan me lief is. Carpe diem, pluk de dag, was iets negatiefs voor ons. Mensen die dat zeiden leefden maar raak. Maar dat betekent het helemaal niet. Carpe diem wil zeggen dat je je bewust bent van het heden. Dat ben ik nu meer dan ooit. Ik doe m'n werk anders. Het is geen werk meer, het is gewoon leuk. Ik sta niet meer enkel in dienst van het programma. Ik haal er ook voor mezelf veel uit. Mensen geven mij vertrouwen en zetten mij tot nadenken over onderwerpen. Ik heb ook een andere houding gekregen naar de mensen. Ik leef me meer in. Ik ben me veel bewuster van alles. Dat geeft rust, zelfwaardering. Ik ben inmiddels best trots op mezelf. TROTS. Ik durf het woord eindelijk uit te spreken''.
Ze kijkt naar visagiste Martina die goedkeurend knikt. Martina verzorgt niet alleen de make-up, maar is inmiddels ook vriendin. Bij veel interviews is ze er op de achtergrond bij. Voor de 'naturelle look' van Anita, maar ook voor de gezelligheid en het vertrouwen dat langzaam maar zeker is gegroeid dank zij de ziekte die haar drie jaar geleden overviel. ,,Ik kreeg dikke knieën, vochtophopingen, ontstekingen. Een half jaar lang kon ik nauwelijks meer lopen. Reumatische artritis was de diagnose. Ik was 37, moeder van twee kinderen van zes en één jaar. Ik was boos en bang. Ik kon niet aanvaarden dat ik ziek was en werd heel ongelukkig. Door de ziekte kwam m'n leven tot stilstand. Dan moet je wel gaan nadenken. Ik kwam erachter dat ik heel bang ben om de controle te verliezen, om afhankelijk te zijn. Ik moest leren dat het leven niet maakbaar is. Ik werd me bewust van de patronen die ik gebruikte om door het leven te laveren''.

EIGENDUNK
,,Ik kende mezelf eigenlijk niet zo goed. Ik vergat mezelf. Dat heeft met m'n gevoel van eigenwaarde te maken. Dat was niet zo hoog. Op een schaal van nul tot tien? Nou... euh, een vijfeneenhalf? In de schijnwerpers staan met een lage eigendunk lijkt misschien een tegenstelling, maar dat is het niet. Het was prettig om het lichtpuntje te zijn. Dan had ik toch het gevoel dat ik alles onder controle had''.
Ze kreeg van allerlei mensen om zich heen te horen hoe mooi ze was en hoe goed ze het deed, maar zelf gaf ze haar optredens vaak een onvoldoende. ,,Ik wilde de perfecte presentatrice, de perfecte moeder, de perfecte geliefde, de perfecte buurvrouw, de perfecte alles zijn. Als er iets fout ging dan rekende ik me dat enorm aan. Ik kan er niks van, dacht ik dan. Ik kan beter wat anders gaan doen. Op het werk hield ik meestal m'n mond als ik het ergens niet mee eens was. Anders zouden ze me misschien maar arrogant vinden. Thuis wilde ik ook de harmonie bewaren. Ik hield me in of liet dingen niet toe. Ik dacht: als je ruzie maakt, dan is het afgelopen. Maar dat is niet zo. Pas als je je hart lucht is er ruimte voor een gesprek''. ,,Altijd alles goed willen doen, iedereen willen behagen. Dat heb ik van huis uit meegekregen, maar het zit ook in het beestje. Ik heb nu geleerd om me niet in honderdzestig bochten te wringen om de ander te behagen. Ik zeg vaker 'nee'. Het lukt niet altijd, maar dan ben ik me daar wel bewust van. Een 'leermoment' noem ik dat dan maar. Ik schrik er nog steeds van als ik weer iets ontdek, maar ik hoop dat het nooit ophoudt. Ik groei ervan. Het is een verwarrende periode met veel pijn, maar die werkt ook louterend. Ik heb nu veel meer zelfkennis.
De ziekte reuma heeft me meer gebracht dan gekost. Nou heb ik natuurlijk ook gemakkelijk praten: ik ervaar de ziekte niet meer. Ik slik geen medicijnen meer en je ziet niets. Ik moet alleen niet gaan sjouwen omdat de ziekte wel terug kan keren. Reuma heeft m'n hele leven op z'n kop gezet, maar als dat niet was gebeurd, dan denk ik dat ik er slechter voor had gestaan. Ik ben nu aardiger voor andere mensen en voor mezelf. Ik keur mezelf niet meer zo af. Ik zat bij mezelf onder de plak. En als je geen eigenwaarde hebt dan kun je ook moeilijk iets voor anderen betekenen. Ik dacht altijd: je moet geven, geven, geven. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat je ook moet krijgen. Ik zag het niet of ik wilde het niet zien''.

CHANELPAKJE
Twee kinderen hobbelen binnen in het huis dat ze vorig jaar na de scheiding van haar man betrokken heeft. Het is er kleiner en minder luxe. ,,Maar ik leef nu ook luxe. M'n ijskast is vol. Ik kan bij Albert Heijn in m'n karretje doen wat ik wil en volg m'n eigen pad''. Niet dat ze party na party afstruint, wanhopig op zoek naar een nieuwe liefde.
,,Ik ben helemaal niet op zoek. Ik moet eerst mezelf op orde krijgen. Je ziet mij trouwens nooit op party's. Ik ben ook geen premièretype. Ik word er niet voor uitgenodigd, maar ik voel me er ook niet thuis. Ik ken er niemand. Ik heb geen glamourleventje. Dan moet je je weer speciaal aankleden en zo. Als ik door Laren fiets tussen de Bentley's en Jaguars, voel ik me al een toeschouwer. Blaricum is veel meer een dorp. Natuurlijk zie ik ook de vrouwen die in een Chanelpakje een half ons peultjes bestellen bij de groenteman, maar ik verkeer niet in het kakkerige milieu''. Liever praat ze eindeloos met haar vriendin onder haar goud geverfde plafond. Over minderwaardigheidsgevoelens, werk, opvoeding en foute mannen (,,Liever een begenadigd vuilnisophaler dan een twijfelende arts''). Bridget-Jones-achtige toestanden. ,,Ik ben op de helft van m'n leven. Wat zit er nog in het vat?''
Televisieprogramma's presenteren bij de KRO. Hints, Tien voor Taal, Memories. ,,Ik heb een lage vervelingsdrempel. Ik vind het leuk om verschillende televisieprogramma's te doen. Ik kán verder ook niets, dat is m'n makke. Ik zou wel prachtig willen kunnen zingen of een instrument bespelen. Iets creëren, tuinen ontwerpen. Maar ik kan alleen lekker koken''.
Ooit studeerde ze rechten in Utrecht. ,,Baat het niet, dan schaadt het niet, dacht ik. Het was geen bewuste keuze. Ik wilde gewoon weg uit het dorp. Ik wilde wel eens meer zijn dan de dochter van Willem Witzier, de begrafenisondernemer. Ik was enig kind. Niet materieel verwend, maar wel in aandacht. Tot je zestiende denk je dat de wereld om jou draait. O, help, niet dus. Als je gaat studeren zie je allerlei soorten mensen met verschillende normen en waarden. Je ziet dat etiketten verwijderd kunnen worden en dat ze er niet toe doen''.

ADRENALINE
Het keurig opgevoede Nederlands Hervormde meisje brak haar studie af en ging werken bij Veronica, 'de aller lekkerste'. Van medewerkster bij personeelszaken werd ze al gauw omroepster. Ze ging televisieprogramma's presenteren, reisde de halve wereld af en vond in 1997 haar nieuwe thuis bij de KRO. In juli begint een nieuwe serie afleveringen van het programma Memories, waarin oude liefdes elkaar weer ontmoeten. Een programma vol weemoed. Zelf zou ze haar eerste liefde ook nog wel eens willen zien. ,,Dat iemand voor het eerst in je leven (niet zijnde je broer, zus, vader of moeder) onvoorwaardelijk voor je gaat, maakt ontzettend veel indruk''.
Ze wil Memories nog tot in lengte van jaren presenteren. Maar iets anders is ook leuk. Geen avontuurlijk reisprogramma meer. ,,Het was hartstikke mooi, maar ik heb het allemaal gezien. Ik wil 's avonds gewoon in m'n eigen bed liggen''. Graag zou ze een praatprogramma zoals Vurige Tongen presenteren. ,,Er zijn nu verschillende presentatoren, maar ík ben niet gevraagd! Wat ik echt geweldig vind om te maken is een showprogramma. Alle stukjes die zijn voorbereid worden live één geheel. Iedereen is heel alert. Je komt dan op een bepaald concentratieniveau dat extra adrenaline geeft. Dat is spannend, gewoon lekker. Als de KRO een soort showprogramma gaat doen, dan ben ik de aangewezen persoon om het te presenteren. Zo! Dat had ik een paar jaar geleden nooit durven zeggen''.

19 jun 2002 GPD, MONIQUE DE KNEGT
‹‹ terug naar het overzicht